biografija
Slavoljub Đukić je rođen 1938. godine u seljačkoj porodici u Metehu, (opština Plav, Crna Gora) od oca Toma Milonjina Đukića i majke Stanije , rođene Radenović . Rano detinjstvo je proveo u raseljenju , u mestima Gornjeg Polimlja , jer su još u julu 1941. godine ekstremno nastrojeni muslimani ( po vjerskom osnovu ) popalili sve srpske domove u Metehu . Posle oslobođenja i povratka u rodni Meteh , osnovnu četvororazrednu školu počeo je da pohađa u Metehu ( Komarači ) u maju iste godine . Po tada važećim propisima , nakon završetka četiri razreda , nastavlja obrazovanje u produžnoj ( sedmogodišnjoj ) školi u Plavu , koja se završavala polaganjem polamature , posle koje se sticalo pravo za upis u bilo koju srednju školu na teritoriji ondašnje FNRJ . Međutim , to pravo je bila samo formalnog karaktera , jer ga ondašnje prosvetne vlasti na Kosmetu nisu primile u Učiteljsku školu u Prizrenu ( samo zato što je bio iz druge republike ), pa mu je tako ostala neostvarena želja da postane učitelj . Iz istog razloga , posle toga , bilo je problema i oko upisa u Gimnaziju u Peći , ali sticajem okolnosti za vreme upisa u holu Gimnazije se zadesio Branko Lalević , nastavnik srpskog jezika ( rodom iz Vasojevića ) koji je , čuvši emotivno reagovanje Slavoljubovoga oca Toma , uzeo dokumenta i upisao ga u četvrti razred ondašnje Više mješovite gimnazije u Peći . Godine 1957. završava gimnaziju polaganjem mature i upisuje se na Šumarski fakultet u Beogradu . Međutim , pred sam početaak nastave na ovom fakultetu doživeo je šokantno iznenađenje , jer ga nisu primili u studentski dom , a nije imao materijalnih mogućnoosti da privatno plaća boravak u Beogradu , pa je morao odustati od željenih studija na ovom fakultetu . Iste te godine radi po ugovoru u Osnovnoj školi u Baranima kod Peći , gdje , između ostalog izvodi nastavu hemije i biologije u višim razredima te škole . To ga je motivisalo da se opredeli za prosvetarski poziv , pa se naredne 1958. godine upisuje u tek otvorenu Višu pedagošku školu u Prištini , na grupi biologije i hemije , za koju je dobio stipendiju od ondašnjeg Oblasnog odbora u Prištini . Po diplomiranju na ovoj školi , i to u junu 1959. godine , raspoređen je , kao stipendista , da izvodi nastavu svojih predmeta u Osnovnoj školi u Dečanima . Međutim , u ovoj školi radi samo do novembra iste te godine , nakon čega odlazi na odsluženje vojnog roka u JNA . Po povratku iz Armije (1960) zasniva radni odnos u Baranima kod Peći , a naredne školske godine prelazi u Višu gimaziju u Peći , u kojoj , sa višom stručnom spremom , izvodi nastavu hemije , pošto tada u ovoj školi nije bilo profesora hemije . U gimnaziji je , međutim , ostao samo jednu školsku godinu , zato što je naredne školske godine upisao Filozofski fakultet u Prištini , Grupa hemije , i dobio stipendiju od opštine Peć . Kao i VPŠ , tako i ovaj fakultet je završio u rekordnom vremenu (1966, na PMF u Beogradu ) i vratio se da radi kao profesor hemije u Gimnasziju u Peći , ali samo do februara naredne godine , od kada prelazi u novootvorenu Učiteljsku školu u Peći , u kojoj takođe izvodi nastavu hemije .
Godine 1968. je formirao porodicu ženidbom Milice Vukotić iz Peći , sa kojom je dobio kćerku Tatjanu (1969) i sina Žarka (1971).
Još od 1966. godine kada je skinut sa političke pozornice Alaksandar Ranković , u Peći , kao i na čitavom Kosmetu , dolazi do snažne euforije albanskog nacionalizma i šofinizma , pri čemu se nije prezalo ni od uskraćivanja prava srpskoj deci na školovanje ( Komitet SKJ u Peći je 1968. godine doneo odluku da se za 50% smanji broj odenjenja na srpskom kjeziku , a udvostruči na albanskom jeziku ), a slično se postupalo i kad je u pitanju zapošljavanje mladih ljudi srpske nacionalnosti ; euforično su proslavljali godišnjicu Skenderbega ; učestalo su dolazile i uz velike pompe dočekivane delegacije iz Albanije , itd . Sve je to uticalo na Slavoljuba – da donese odluku o napuštanju Kosmeta , iako su njegovi roditelji tada živeli u Krstovcu kod Peći . Po osnovu učešća na raspisani konkurs primljen je 1968. godine za savetnika za nastavu hemije u Međuopštinskom zavodu za unapređivanje vaspitanja i obrazovanja u Kraljevu , gde ostaje sve do penzionisanja u junu 2003. godine .
U Mišljenju o radu prosvetnog savetnika Slavoljuba Đukića (1988.godina) u Pedagoškom zavodu u Kraljevu, koji je povodom njegovog reizbora za naredni period, podneo tadašnji direktor Zavoda, Miroslav Vesović, između ostalog, stoji:
"Uskoro će se završiti dve decenije savetodavnog rada Slavoljuba Đukića u prosvetno-pedagoškoj službi. Njegovo znalačko iskustvo mu je omogućilo, ne samo da široko upozna školsku praksu u oblasti osnovnog i srednjeg obrazovanja, nego i da kvalitetno vrši svestranu analizu problema nastave, da poslove i radne zadtke obavlja znalački i studiozno, da otkriva veze i zavisnosti u zapaženim situacijama, i da predlaže ogovarajuće mere za unapređivanje školskog rada. Njegove informacije, analize i drugi radovi koji su ispred Zavoda upućivani intersnim zajednicama – redovno su ocenjivane najvišim ocenama, a njegovi predlozi i sugestije prihvatane su kao realne, usmeravajuće i mobilizatorske."
|
Od stupanja na savetničko radno mesto u Kraljevu , intenzivno radi na svom individualnom usavršavanju i unapređivanju nastave hemije , i to ne samo na području Kraljeva i okoline , nego i na prostoru čitave Srbije . Odmah angažuje stručnjake iz Beograda i Novod Sada , a kasnije i iz Kragujevca i Niša ( hemičare , biologe , pedagoge , metodičare ) i na seminarima priprema nastavnike svoje struke za savremeniju i produktivniju nastavu . Od 1971. godine počinje da publikuje stručne radove u didaktičkim i pedagoškim časopisima , a 1973. godine se upisuje na Poslediplomske studije nastavnog smera na Prirodno - matematičom fakultetu u Beogradu , gde je prvo stekao zvanje specijaliste za nstavu hemije , a potom kasnije i magistrirao (1984). Godine 1997. odobren mu je rad na izradi doktorke teze iz hemije na Univerzitetu u Nišu pod nazivom Naučni i nastavni aspekti trodimenzionalnosti periodbdnog sistema hemijskih elemenata , koju je završio i odbranio 2002. godine .
Nakon što je u osmoj deceniji prošloga veka Prosvetni savet Srbije uveo instituciju sticanja zvanja " pedagoški savetnik ", na predlog Pedagoškog zavoda u Kraljevu , Komisija Prosvetnog saveta Srbije je pratila njegov rad za sticanje ovog zvanja , u okviru kojeg je on inicirao laboratorijski rad u nastavi hemije , instruisao profesore srednjih škola i najzad oblikovao stručni rad pod nazivom " Laboratorijski rad kao sredstvo ostvarivanja boljeg uspeha iz hemije u prvom razredu zajedničke osnove ", koji je odbranio 1980. godine . .
Slavoljub Đukić je jedan od naproduktivnijih pisaca udžbenika hemije u Srbiji ( za srednje škole ). Počev od 1977. godine u svojstvu koatutora pisac je šest srednjoškolskih udžbenika hemije , kao i dve zvirke dijapozitiva za I II srednje škole ( videti Bibliografiju , koja sledi ).
Učestvovao je na brojnim savetovanjima i simpozijuma o hemiji i nastavi hemije ( u organizaciji SHD ), na kojima je davao svoja stručna i naučna saopštenja , a sažeti izvodi brojnih saopštenja i radova su štampani u specijalnim sveskama zbornika sa simpozijuma , odbnosno savetovanja . Pored toga u raznim stručnim , didaktičkim i drugim časopisima objavio je veliki broj stručnih i naučnih radova (videti Bibliografiju koja sledi ).
Bio je član Komiisije za hemiju Prosvetnog saveta Srbije za izradu novih programa u osnovnoj i srednjoj školi (1976 i 1977. godine ).
Veoma dugo i aktivno je radio u okviru Srpskog hemijskog društva u Beogradu . U periodu od 1975-1977. godine bio je član Saveta redakcije Hemijskog pregleda . Podržnicu SHD u Kraljevu osnovao je 1974. godine , i bio njen predsednik sve do penzionisanja 2003. godine . U istom ovom periodu je bio i član Upraavnog odbora SHD u Beogradu . Tokom čitavog tog perioda organizovao je i realizovao svake godine u proseku po dva seminara , u okviru kojih je bez izuzetaka i sam držao najmanje po jedno predavanje . Kao afirmisani stručnjak i metodičar zapažen je i na čitavom prostoru Srbije i Crne Gore , pa je angažovan za predavača na brojnim seminarima koji su održani : u Kotoru (1975), Beograu (1977), Novom Sadu (1978), Somboru (1978), Subotici (1978), Pančevu , Smederevu , Požarevcu , Nišu , Leskovcu , Kruševcu , Kragujevcu , Čačku , Užicu i drugim mestima . U većini slučajeva je nastupao kao predavač u ime Srpskog hemijskog društva , kao i po pozivu od strane pedagoških zavoda na području Srbije.
Veoma aktivno je radio na organizovanju takmičenja učenika iz hemije osnovnih i srednjih škola na području Raškog, Rasinskog i Moravskog okruga, pa je u znak priznanja za ostvarene rezultate skoro svake godine dobijao diplome i zahvalice od Pokreta "nauku mladima" (Diploma, 1974, u znak priznanja za nesebično zalaganje i doprinos u razvoju i unapređenju Pokreta "Nauku mladima" Srbije, Zahvalnica- za doprinos organozovanju 23. Rebubličkog takmičenja u Pokretu "Nauku mladima", 1987. godine, i dr.). Više godina je bio predsednik Republičkog žirija za istraživačke radove učenika iz hemije, a 1989. godine i predsednik Komisije za takmičenje iz hemije učenika osnovnih škole Srbije. Više godina je bio sastavljač testova iz hemije za takmičenje učenika osnovnih škola.
U 2001. i 2002. godini u saradnji sa SHD i UNICEF-om organizovao je na području Raškog, Rasinskog i Moravičkog okruga - seminare aktivnog učenja: bazični i supervizijski 1. seminar za nastavnike i profesore hemije, na kojima je bio i sam učesnik. A 2003. godine promovisan je u instruktora aktivnog učenja, i o tome dobio Sertifikat UNICEF-a (N0 1-085, Beograd 2003.).
|
